HACHIKO MONOGATARI
HACHIKO MONOGATARI, wzruszająca historia oparta na faktach, opowiada o Hachikō, psie rasy akita inu, który nieprzerwanie przez 10 lat czekał na swojego pana przy stacji Shibuya...
 

Hachikō, zwany w Japonii chūken Hachikō - wierny pies Hachikō, urodził się w 1923 roku w Odate i rok później przybył do Tōkyō wraz z nowym właścicielem - profesorem Tokijskiego Uniwersytetu Cesarskiego Hidesamurō Ueno. Profesor nazwał psa Hachi (hachi - "osiem") - wg tradycji japońskiej jest to szczęśliwa liczba, przynosząca spokój, bezpieczeństwo i szczęście. 
Pan i jego pies szybko się pokochali, a profesor każdą wolną chwilę spędzał z ukochanym przyjacielem. Hachikō codziennie odprowadzal swego pana na stację kolejowa, profesor żegnał psa czułym uściskiem i obietnicą powrotu. I czekał, gdy profesor Ueno wracał. Juz wtedy Hachikō był znany w okolicy i podziwiany za niezwykłe oddanie i miłośc do pana. 
Niestety, w maju 1925 roku, profesor Ueno nagle zasłabł i zmarł w miejscu pracy. Hachikō czekał jednak nadal, codziennie wieczorem, o tej samej porze, pojawiał się na stacji Shibuya i wypatrywał ukochanego pana. Trwało to nieprzerwanie 10 lat.
Jakiś czas potem jeden z wcześniejszych studentów Ueno zauważył psa na stacji. Podążąjąc  za nim trafił do domu profesora, gdzie poznał historię Hachikō. Krótko po tym spotkaniu opublikował spis psów akita w Japonii. Podczas swoich badań odnalazł jedynie 30 psów tej rasy, wliczając w to Hachikō ze stacji Shibuya. Później opublikował też kilka artykułów opisujących niezwykłą lojalność Hachikō. W 1932 jeden z tych artykułów, opublikowany w Asahi Shinbun (jeden z dużych tokijskich dzieników), spowodował ogólnokrajowe zainteresowanie psem. Hachikō stał się sensacją narodową - jego wierność i pamiec ukochanego pana wywarły wielkie wrażenie na Japończykach. Nauczyciele i rodzice swoim dzieciom jako wzór lojalności i wierności stawiali Hachikō. 

W końcu, doceniając wierność i oddanie niezwykłego psa, mieszkańcy Tōkyō, w geście szacunku, wybudowali w Shibuya pomnik upamiętniający lojalnego psa. W kwietniu 1934, w obecności samego Hachikō, na stacji Shibuya została odsłonięta brązowa figura przedstawiająca tego psa. Podczas II wojny światowej pomnik został przetopiony w ramach gospodarki wojennej. Po wojnie nie zapomniano o Hachikō. W 1948 Stowarzyszenie dla Odtworzenia Pomnika Hachikō postarało się o nowy pomnik, który został odsłnięty w sierpniu 1948, znajduje się w miejscu będącym popularnym punktem spotkań. 

Pomnik Hachiko w Shibuya

Hachiko Statue at Shibuya Station

Pomnik Hachi z jego panem Ueno na terenie Uniwersytetu Tokijskiego

Statue of Hachi with his owner Mr Ueno - University of Tokyo

Podobny pomnik znajduje się w miejscu urodzenia Hachikō, w pobliżu Odate (powyżej zdjęcia). W 2004 przed Muzeum Psów Akita w Odate została wzniesiona nowa figura przedstawiająca Hachikō, wykorzystująca oryginalną kamienną podstawę figury z Shibuya.
Historia Hachikō doczekała się już kilku ekranizacji, także animowanych. Życie Hachikō stało się podstawą filmu z 1987 pod tytułem Hachikō Monogatari. Film opowiada historię od urodzin Hachikō do jego śmierci i wyobrażonego duchowego połączenia z jego panem, Profesorem. linkhttp://www.youtube.com/watch?v=P3s11acb7Z8shapeimage_4_link_0
13. czerwca 2009 odbyła się premiera najnowszego filmu o Hachikō: Hachiko: A Dog's Tale. Jest to film hollywoodzki ze znanymi aktorami: Richard Gere oraz Joan Allen. Muzykę do filmu napisal Jan Kaczmarek. zwiastunhttp://www.youtube.com/watch?v=FaS37E3gKOUshapeimage_6_link_0
W 1994 Culture Broadcasting Network (CBN) w Japonii udało się odzyskać dźwięk szczekającego Hachikō z fragmentów starego nagrania, które uległo zniszczeniu. Po wielkiej kampanii reklamowej zostało ono wyemitowane w sobotę 28 maja 1994, 59 lat po śmierci psa. Miliony radiosłuchaczy zgromadziło się przy odbiornikach, żeby usłyszeć szczekającego Hachikō. To wydarzenie było dowodem nieustannej popularności „wiernego psa".

W 2004 wydano książkę dla dzieci Hachikō: prawdziwa historia lojalnego psa autorstwa Pameli S. Turner. W tym samym roku wyszła również krótka powieść przeznaczona dla czytelników w każdym wieku zatytułowana Hachiko czeka, napisaną przez Leslea Newman'a.
LEGENDA ŚWIĄTYNI ROUKEN

To inna historia prezentująca cnoty akit. Legenda opowiada o akicie Shiro, który żył w XVIII wieku w Odate. W tym czasie trwały gorące dyskusje na temat własności wielkich ziem i ludzie bez specjalnych pozwoleń na polowania byli surowo karani. 
Pewnego dnia Shiro i jego pan Sataroku wybrali się na polowanie. Sataroku nie zdawał sobie sprawy, że zapomniał zabarac ze sobą odpowiednie zezwolenie. Gdy natrafili na stażników, Sataroku został aresztowany i zamknięty w więzieniu. Shiro zrozumiał, że jego pan jest w niebezpieczeństwie i ruszył w stronę domu swego pana. Biegł przez lasy i góry, aż trafił do celu. Gdy żona Sataroku zorientowała się, że ten zapomniał zezwolenia, czym prędzej posłała psa z porwotem, by zaniósł panu zezwolenie. Pomimo ogromnego wysiłku i pośpiechu, Shiro nie zdołał uratowac ukochanego pana. Został stracony tuż przed przybyciem Shiro. 
Żona Sataroku, wraz z psem,  została zmuszona do opuszczenia domu i wioski, w której mieszkali. Mieszkańcy ku pamięci niezwykłej lojalności Shiro wybudowali nad jego grobem świątynię Rouken.




opracowanie: Zuzanna Chade 
( Wszelkie rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione )
Okładka książki „Hachikō: prawdziwa historia lojalnego psa”  oraz  ilustracja do książki „Hachiko czeka”, autor: Machiyo Kodaira.
Najlepsza Hodowla Akit w Polsce 2016 & 2017

  Pomnik Hachi w miejscu jego narodzin w Odate

Hachi’s Statue at his birth place in Odate

Drewniana rzeźba Hachi w siedzibie Akiho w Odate

Wooden statue of Hachi in Akiho headquarters in Odate

Pomnik Hachiego przed Muzeum Akit w Odate

Hachi’s statue in front of Akita Museum in Odate

Wielki Hachi w Odate

Great Hachi statue in Odate