HISTORIA RASY AKITA
Wcześniej znane były jako psy Odate - od miasta na Honshu. Nie wiadomo kiedy Akita została udomowiona. Przodkowie Akit przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 p.n.e.. Były to m.in. zwierzęta w typie psa tzw. torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w neolicie. 

Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpiców uznaje się nieistniejącego dzisiaj Nippon inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnych akit. Nippon inu był to pies średniej wielkości, z zakręconym ogonem i spiczastymi uszami, używany do polowań na azjatyckiego czarnego niedźwiedzia i inną gruba zwierzynę̨. Towarzyszył ówczesnym myśliwym zwanym Matagi i stąd też wcześniejsza nazwa akit - Matagi inu.
Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia, a także do ciągnięcia ciężkich ładunków.

Ostatnie badania DNA dowiodły, że Akita znajduje się pośród najbardziej pierwotnych ras psów na świecie. Przodkowie Akit żyli na Wyspach Japońskich już 5000 lat temu (choć mówi się raczej o wspólnym dla wszystkich ras japońskich praprzodku, który żył na wyspach przed 5000 lat; współczesne rasy japońskie mają znacznie krótszą historię). Akity zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita ukazywana jest jako rasa stara, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. 
Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość.
Akita nazwę swą wzięła od krainy swego pochodzenia - prefektury Akita na największej z Wysp Japońskich - Honshu. Nazwa Akita ken (poza Japonią używa się zwyczajowo nazwy Akita inu) nie była używana do września 1931, kiedy to Akita ogłoszona została Skarbem Narodowym Japonii.
W okresie Edo (1615-1868) klan Satake zdecydował poprzeć walki psów, które miały służyć jako rozrywka dla samurajów. 

Walki psów stały się szczególnie popularne w okręgu Odate. A entuzjaści walk psich zaczęli krzyżowac Matagi inu z miejscowymi psami. Te psy, które potem przekształciły się w Akitę̨, nazywane były wówczas Odate inu. Po restauracji Meiji (po 1868 roku) zaczęto krzyżowac Akitę z wieloma psami z różnych rejonów Japonii, jak np. z Tosa inu.
Restauracja Meiji zakończyła również wieloletnią izolację Japoniii a duże
zachodnie psy zaczęły napływać do Japonii. W rezultacie Akita skrzyżowana
została również z Owczarkiem Niemieckim, Dogiem Niemieckim i z mastifami. Wynikiem tego była utrata wielu cech charakterystycznych dla szpica. Później krzyżowano jeszcze z Hokkaido i Karafuto ( znane również jako Sachalinski Husky).

W okresie Taisho (1912 - 1926) zaczął się powoli rozwijac ruch na rzecz ochrony czystości rasy Akita.
 Japoński zoolog Watase Shozaburo, twórca Prawa o Ochronie Naturalnych Monumentów, pracował również nad ochroną rasy Akita. W wyniku tego w 1927 utworzono AKIHO - Akita inu Hozonkai czyli Stowarzyszenie na rzech ochrony Akit, a już w 1931 roku 9 psów rasy Akita inu mianowano Monumentami Przyrody. Dopiero powstanie  silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało ogólnie rasę Akita inu za "dziedzictwo naturalne" i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów.
W 1932 ukazał się artykuł o wiernym psie Hachi ( więcej o Hachiko tutaj) w Asahi Shinbun, co spowodowało wzrost popularności tej rasy. Gdy w 1937 roku Helen Keller odwiedziła prefekturę Akita, wyznała, że chciałaby mieć akitę. W ciągu miesiąca otrzymała psa Kamikaze Go, a gdy ten zmarł jakiś czas później, natychmiast wysłano jej brata Kamikaze Go, Kenzana Go. Do 1938 ustalono standard rasy i organizowano wystawy. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk. Walki psów zostały zakazane w Japonii przez cesarza Hirohito w 1938r.

W czasie II wojny Światowej liczba akit bardzo zmalała, głównie z powodu braku pożywienia. Ponadto w życie weszło zarządzenie, by uzyskiwać ze wszystkich psów poza Owczarkami Nemieckimi, futro na uniformy. Wielu ludzi zaczę̨ło krzyżować akity z owczarkami, by uniknąć zagłady akit. Mimo wszystko, gdy wojna się skończyła, pozostało mniej niż dwadzieścia czystych Akit.hachiko_monogatari.htmlshapeimage_6_link_0
Akity, które wykazywały wiele cech Owczarka Niemieckiego nazywa się̨ teraz psami z linii Dewa. Wracający po wojnie żołnierze amerykańscy zabierali ze sobą akity z domieszką Owczarków Niemieckich (linia Dewa). Zainteresowanie tą rasą
w Stanach Zjednoczonych zaowocowało wyodrębnieniem rasy Akita Amerykańska.

Do Polski pierwszą akitę zaimportowano w 1990 roku z Norwegii. Była to szara suka Manatsu-Rei, która nie zosatwiła po sobie potomstwa. Nie była też to Akita jaką znamy dziś. Pierwszego akitę w „czystym" japońskim typie, o czerwonej barwie sierści, sprowadzono w 1993 roku z Holandii. Od tamtej pory popularność rasy stale rośnie. 
W 2000 roku do Polski trafiła pierwsza Akita importowana z Japonii.

Od momentu podziału rasy w 1999 roku - na Akita Inu i, wówczas, Dużego Psa Japońskiego (dziś Akita Amerykańska) nastąpiło wyraźne wzmocnienie różnic u obu ras oraz znaczący ich rozwój. Obie też znalazły liczne grona miłośników.

Od 1999 Duży Pies Japoński uznany za psa w typie molosa trafił do II grupy (Akita inu - jako szpic był zawsze w grupie V) - 
a sama nazwa rasy funkcjonowała do 2006 roku. Początkowo, kiedy dochodziło do znaczących sporów na temat różnic w budowie akit Japończycy nie chcieli uznać w nazwie tych psów słowa Akita - tudzież chcieli odróżnić te psy od akit w ogóle, stąd nazwa Duży Pies Japoński, poza tym nie chciano w Japonii pogodzić sie z kojarzeniem Akity z jakimkolwiek innym krajem niż Japonia. Niemniej jednak w 2006 roku doszło do ponownej zmiany i Duży Pies Japoński stał się Akitą Amerykańską i wrócił do grupy V - do szpiców.

W Odate w pref. Akita w Japonii znajduje się Muzeum Akit „Akita-inu Kaikan”, poświęcone tylko tej rasie jako Narodowemu Skarbowi. Powyżej i poniżej znajdziecie trochę zdjęć z wnętrz Muzeum Akit
opracowanie: Zuzanna Chade 
zdjęcia: Zuzanna Chade
(wszelkie rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione)
Copyright © 2010-2017 by CHAAKITAchaakita_monogatari.htmlshapeimage_11_link_0
Najlepsza Hodowla Akit w Polsce 2016 & 2017
Główna siedziba AKIHO w Odate w Japonii
O Hachiko w Muzeum Akit w Odate
Ołtarzyk Hachi na stacji w Odate
Drewniana rzeźba Hachi w siedzibie Akiho
Monument upamiętniający Hachi w miejscu jego narodzin niedaleko Odate
Słynny hachiko - rzeźba Hachi w pobliżu stacji Shibuya w Tokio
Hachi ze swoim panem Ueno - Uniwersytet Tokijski
Inne rzeźby Akit - wszystkie znajdują się w Odate w Japonii:
Sklep z akicimi gadżetami w Odate:
Jak wcześniej wspomniano Akita inu Hozonkai powstało w 1927 roku, już w 1947 roku odbyła się pierwsza wystawa Akit, 
a od 1953 roku ustanowiono Akita inu Honbuten - jest to najważniejsza wystawa Akit w Japonii, odbywa się dwa razy w roku: 
wiosną zawsze w Odate i późną jesienią każdorazowo w innym miejscu. Najważniejszy tytuł Meiyosho nadawany jest właśnie na wystawach Honbuten.
Park Keijou w Odate, w któym odbywa się wiosenny Honbuten: